@Stanisław Kwiatkowski
W przypadku kart płatniczych nie sądzę, jednak ciągle będę się upierał, że ich istnienie ma wpływu na popyt na pieniądz. Raczej nie ma powodu dla którego popyt „portfelowy” na pieniądz nie miałby się być osiągnięty kosztem popytu „depozytowego” w banku.

@panika2008
Moje wątpliwości dotyczą popytu na pieniądz nie podaży. Jednak, żeby pokazać, że w omawianym przeze mnie przypadku nic się nie zmieni – również w kwestii wzrostu cen założyłem, ze banki stosują 100% rezerwę na wystawiane przez nie depozyty. Zresztą jest to w zgodzie z rozważaniami prof. Salerno, który rozważał istnienie „pozytywnej” inflacji tj. takiej dyktowanej przez preferencje konsumentów, a nie ekspansję kredytową banków.

Autor nie pisze o kartach płatniczych, tylko o kartach kredytowych, które na pewno są instrument płatniczy stanowiącym alternatywę dla pieniądza. Płaci się bowiem pieniądzem kredytowanym, nie zdejmuje się go z własnego salda.

Co więcej wydaje się, że nawet w przypadku karty płatniczej zmniejsza się popyt na pieniądz, ponieważ znika popyt portfelowy na pieniądz, tj. potrzeba utrzymywania pewnej ilości gotówki przy sobie ze względu na niepewność co do zapotrzebowania na gotówkę w danej chwili. Znika niepewność, potrzeba mniej pieniądza.

@Balcerek

Salerno na pewno nie powołuje się na prawa psychologiczne.

Kluczowe rozróżnienie to credit vs debit. Kwestie utrzymywania rezerw dla kont rozliczanych na kartach kred. wyglądają zupełnie inaczej, niż w bankowości detalicznej. Przede wszystkim rezerwy potrzebne są tylko i wyłącznie do clearingu między bankami i innymi market makerami, a oni mają swoje procedury, wynikające ze specyfiki rynku, które nie tworzą konieczności utrzymywania wysokich rezerw w pieniądzu bazowym.

Kiedyś słyszałem że płacenie kartą zwiększa wydatki, efekt psychologiczny. Po porostu mniej boli gdy dajesz kartę zamiast gotówki. W ten sposób zmniejszasz swoje saldo.

Jasne, że w praktyce przejście na karty umożliwiło bankom zmniejszenie poziomu utrzymywanych przez nie rezerw gotówkowych i co za tym idzie zwiększenie podaży pieniądza na rynku, objawiającego się w inflacji, ale to już inna bajka związana z podażą pieniądza.
Jeśli się mylę, wyprowadźcie mnie z błędu!

Ta definicja jest osadzona w historycznej tradycji pieniądze metalowego, co jest oczywiście jej słabością, ale Rothbard pisał What has Government… jako dość prosty wstęp teoretyczno-historyczny, więc nie oczekujmy zbyt wiele;) Nie umniejszając tej rewelacyjnej na początek książce.

Jeżeli chcieć rozumieć inflację w tradycyjnym rozumieniu nadmuchiwania ilości pieniądza, a nie ruchów cen, to nie ma chyba obecnie austriaka, który nie zgodziłby się z definicją „any change in the money stock induced by non-market forces” – każda zmiana w ilości pieniądza, która jest wynikiem sił nierynkowych.

@Sebastian

no właśnie też zawsze myślałem, że Salerno dokonuje wnioskowania: skoro wolne banki tak by robiły, to przy banku centralnym free bankersi muszę logicznie popierać takie same interwencje emulujące rynek – na zasadzie lepszy rydz niż nic. Ale chyba jednak to nie tylko kwestia wnioskowania:

http://blog.mises.org/archives/011591.asp

Salerno omawia wywiad Russa Robertsa z Larrym Whitem, który w rozmowie proponował jako „drugie najlepsze rozwiązanie” zasadę, w której BC wpuszcza dodatkowe pieniądze zawsze, kiedy zwiększa się popyt na pieniądz – nominal GDP rule.

„Inflation may be defined as any increase in the economy’s supply of money not consisting of an increase in the stock of the money metal.”

Taaaa… czyli w Japonii od 1990 mamy inflację…

Swoją drogą, czemu cezurą jest odniesienie się do money metal, a nie np. money crude oil, money real estate albo money van Gogh paintings?