@ Jakub Mik „najgorsza dla ogółu, świetna dla bardzo nielicznych, propaganda polityczna” Jedyną i najszybszą drogą do wzbogacania się ludzi masami jest WOLNY RYNEK SPRAWDZONY W PRAKTYCE(tak powstalo najbogatsze mocarstwo w historii jak i wiele najbogatszych gospodarek świata- m.in.Szwecja ponad 100 lat temu-nie bybyś ignorantem i przeczytal post #13) i TEORII(kilku ekonomistów dostalo Nobla) Rząd wzoruje się na pedofilu Keynesie (interwencjonizm-socjalizm, prowadzący do bankructwa lub komunizmu),która to TEORIA ekonomiczna(nigdy nie sprawdzona w praktyce) jest testowana z okropnymi skutkami na ludziach(ZSRR) i m.in.juz w UE i USA (pogarsza byt najbogatszych krajów).

Raczę zauważyć iż naziści, to narodowi socjaliści, a sam Marks mawial: „aby zapanował socjalizm wystarczy wprowadzić demokrację” no i mamy socjalizm.

„Za rządów prawicy i raz pseudolewicy” – nie rozróżniam socjalizmu na prawo i lewo, socjalizm to każda forma ingerencji państwa w gospodarkę i sprawy obywateli, raz się zacznie nie ma końca. „Grabież legalna może przejawiać się na tysiąc sposobów,stąd nieskończona liczba jej przejawów: cła, ochrona rynku,dotacje,subwencje, preferencje, progresywny podatek dochodowy, bezpłatna oświata, prawo do pracy, prawo do zysków, prawo do płacy, prawo do opieki społ.,prawo do środków prod.,bezpłatny kredyt itd.Wszystkie te przejawy połączone tym,co dla nich wspólne,czyli usankcjonowaną grabieżą noszą nazwę socjalizmu” F.Bastiat 1850r.

Także wszyscy widzimy, że twój komentarz to „najgorsza dla ogółu, świetna dla bardzo nielicznych, propaganda polityczna”

W Szwecji żyje się godnie, dostatnio, ludzie się wzajemnie szanują, mają poczucie humoru, potrafią sobie wzajemnie pomagać, rozwijać się i bawić się nie krzywdząc nikogo. Szwedzki „cud” w postaci państwa opiekuńczego działa – widzę to na własne oczy. Działa od dobrych 50 lat.

Nie dlatego, że cenię wszechstronność i samowystarczalność i miałbym uważać, że każdy taki powinien być. Bowiem „samodzielność” o której mowa w samym tekście odczytuje jako „samodzielność społeczeństwa”. Dobrobyt osiągamy, gdy niejako się wyrzekniemy samowystarczalności, zdamy się na współdziałanie z innymi osobami. Czy to będzie rodzina, przyjaciele, znajomi czy zupełnie nie znani ludzie od których się co dziennie kupujemy bułki i mleko.

To przecież nie każdy z nas piecze chleb, wydobywa ze studni wodę czy robi kiełbasę. Społeczeństwo jako takie, się organizuje i wytwarzają się zależności między nami wszystkimi. Takie społeczeństwo razem jest silniejsze niż każdy człowiek z osobna pozbawiony tego spoiwa.

Potężne i opiekuńcze państwo rozrywa właśnie te naturalne społeczne więzi, tworzy złudzenie jakiejś niezależności, samowystarczalności właśnie. Pozornie indywidualni, bo nie zależymy wtedy już od zwykłych stosunków międzyludzkich lecz od bezosobowego aparatu państwowego. Tak jak pisał Tocqueville, stajemy w obliczu nowego rodzaju despotyzmu.

Dla mnie liberalizm nie oznacza niezależności czy samowystarczalności. To przecież często domena interwencjonistów, którzy „bronią” się przez zagranicą cłami czy dotacjami. To oni uważają, że przynajmniej w pewnych dziedzinach powinniśmy być samowystarczalni zamiast zdawać się na obce nacje. Można by wręcz powiedzieć, że liberalizm domaga się zależności.
Dla mnie liberalizm oznacza przede wszystkim wolność działania a to nie przekreśla zależności od innych. Przecież codziennie jesteśmy takich zależności świadkami i uczestnikami, w sklepie, pracy czy na ulicy. Wolnym należy być nie od zależności od innych ludzi, ale od przemocy ludzi.

„Dodam jeszcze tylko pokolenie o jakim mowa (ci starsi) – to ludzie, często jeszcze pamietający potworną biedę w Skandynawii – tylko w latach 60 ze Szwecji wyjechał milion obywateli na stałe do USA.”.

Czyli w Szwecji w latach 60. była „bieda”? A wg tych danych http://tiny.pl/htqtw już w 1950 Szwecja była w ścisłej czołówce najbogatszych państw.

Wydaje mi się, że dobrobyt i podział pracy nie muszą prowadzić do rozleniwienia ani oduczenia się wszechstronności. Ludzie przedsiębiorczy zwykle interesują się mnóstwem spraw niezwiązanych z ich biznesem i wykształceniem. Są otwarci, twórczy, gotowi na ryzyko i ofiarni (dosłownie: dają pieniądze na różne cele społeczne). Znam ich wielu osobiście. Tak się składa, że większość z nich nie znosi centralistycznej redystrybucji, interwencjonizmu i państwowej opieki nad żulami.

Czy to nie jest zastanawiające?

Grabież i przemoc mogą być bowiem nielegalne i legalne w tym samym czasie i w tym samym państwie. Gdy jednostka obrabuje inną jednostkę, nazywamy to rabunkiem i ścigamy z mocy prawa, gdyż rabunek taki zdefiniowany został w kodeksie karnym jako przestępstwo. Lecz to nie taki rabunek i nie taka przemoc zagrażają społeczeństwu w samych jego podstawach – to nie one zacierają w sumieniach ludzi pojęcia dobroczynności i kradzieży, sprawiedliwości i niesprawiedliwości, wreszcie – dobra i zła.

i dalej Hayek:

Miłość, miłosierdzie i dobroczynność to obowiązki moralne, których pod żadnym pozorem nie należy przekształcać w obowiązki prawne, egzekwowane pod przymusem. Jeśli każdy dobry lub zły czyn dojrzałego człowieka byłby wynikiem państwowego nakazu czy przymusu, to jaki sens miałoby czynienie dobra, jaka chwała i wdzięczność płynęłyby z bycia trzeźwym, sprawiedliwym czy wstrzemięźliwym?

Cnoty, które obecnie są w odwrocie pod naporem lewicowych ideologii kolektywizmu – niezależność, poleganie na samym sobie, chęć ponoszenia ryzyka, gotowość do obrony własnych przekonań wbrew woli mitycznej większości oraz chęć dobrowolnej współpracy z bliźnimi – są w istocie tymi cnotami, od których zależy funkcjonowanie zdrowego organizmu państwowego, czyli po prostu istnienie społeczeństwa obywatelskiego w tym najbardziej prawdziwym i niezafałszowanym wymiarze. Lewica nie dysponuje niczym, co mogłoby te wartości zastąpić w takiej mierze, w jakiej je zniszczyła. Nigdy nie zdoła wypełnić powstałej próżni niczym innym jak tylko tępym żądaniem posłuszeństwa i przymuszaniem ludzi, by postępowali zgodnie z tym, co zostało uznane kolektywnie za dobre.

Ze stwierdzeniem „dobrobyt rozleniwia a podział pracy oducza wszechstronności – tyle tylko, że po co płakać za jakąś samodzielnością, co to niby jest za wartość?” – mogę się zgodzić w połowie. Na pewno dobrobyt rozleniwia a podział pracy oducza wszechstronności – tutaj zgoda. Nie jest to jednak powód dla którego ludzie powinni być uzależnieni od państwa. I tak, samodzielność jest wartością – chociaż domyślam się że dla fana przymusowego solidaryzmu jak pan Okraska pewnie nie :) Bo po co liczyć na siebie i swoich najbliższych, skoro można stworzyć aparat przymusu, który o nas zadba?

Remigiusz Okraska tak skomentował ten tekst:

„Pisaliśmy niedawno w Obywatelu (posługując się twardymi liczbami a nie pustosłowiem jak pan z Instytutu Misesa) o szwedzkim społeczeństwie obywatelskim, które jest bardziej prężne i dynamiczne niż w wielu krajach, których nie „zdeprawowało” państwo opiekuńcze. Czyli jednak ludzie nie popadli w apatię i bierność oraz potrafią działać poza strukturami państwa i działać samodzielnie. Natomiast jeszcze większą bzdurą jest zawarta w całym tym wywodzie analiza porównawcza realiów obecnych i dawnych, bez uwzględnienia globalnych zmian kulturowych i technologicznych – to, że obecni Szwedzi są mniej samodzielni niż ich prababcie i pradziadowie, nie ma wiele wspólnego z państwem opiekuńczym, bo w podobnym stopniu mniej samodzielni są współcześni Amerykanie czy Brytyjczycy, gdzie państwa opiekuńczego było o wiele mniej. Po prostu dobrobyt rozleniwia a podział pracy oducza wszechstronności – tyle tylko, że po co płakać za jakąś samodzielnością, co to niby jest za wartość? A jak komus bardzo żal tej samodzielności, to droga wolna: po powrocie z pracy proszę piec chleb, robić cegły, ścinać drzewa, sadzić marchew, łowić ryby, no i opiekować się siódemką dzieci i schorowanymi dziadkami itd., itp.- życzę powodzenia i wytrwałości. I jeszcze jedna rzecz: autor marudzi, że młode pokolenie Szwedów uznaje zabezpieczenie potrzeb życiowych za niezbywalne prawo, niezależne od wkładu w wytwarzanie produktu narodowego. No dobrze, ale po pierwsze współczynnik osób pracujących zawodowo „na siebie” nie jest w Szwecji istotnie mniejszy niż w innych krajach, a po drugie może warto się zastanowić, czy współczesne społeczeństwa, a więc bogate i dysponujące ogromnymi mocami wytwórczymi, muszą harować tyle, co 100 czy 200 lat temu. Bo mnie się wydaje, że niekoniecznie.”

http://liberalis.pl/2007/03/11/artur-stepkowski-szwecja-%E2%80%93-cud-socjalizmu-czy-rownia-pochyla/

Poza tym warto o czymś wspomnieć w kontekście mówienia o „szwedzkim państwie dobrobytu”.

Otóż o ile w Szwecji pozostałe wskaźniki rzeczywiście są niezłe (tzn. dług publiczny 46,4% PKB, wzrost gospodarczy 4,7% przy PKB na mieszkańca 32,200 USD; do tego nadwyżka budżetowa ponad 11 miliardów dolarów, inflacja 1,4%, bezrobocie 5,6% i GINI index (wskaźnik nierówności społecznych) wynoszący 25 – jeden z najniższych na świecie (w Polsce jest to 34, a w USA – 45), o tyle dług zagraniczny jest oszałamiający.

PKB Szwecji to 373,200,000,000 USD. Spłacenie zobowiązań wynikających z długu publicznego zajęłoby Szwedom, przy ich obecnej nadwyżce budżetowej, około 16 lat. Da się to więc zrobić bez żadnych wyrzeczeń. Co innego jeśli idzie o dług zagraniczny. Wynosi on 598,200,000,000 USD. Znacznie więcej, niż roczne dochody państwa. Każdy spośród 9,031,088 Szwedów ma zatem do spłacenia 66,238 USD długu zagranicznego. Ponieważ w tej liczbie Szwedów są też niepracujący (dzieci, emeryci, itd.), to tak naprawdę każdy pracujący Szwed „wisi” zagranicznym wierzycielom najnowszego, najbardziej „wypasionego” Mercedesa klasy S – jeśli założymy, że pracuje co trzeci Szwed, a kurs USD = 2,80 PLN, to każdy z pracujących ma do spłaty 556,399 PLN. Dalej: zakładając, że metr kwadratowy mieszkania w Szwecji można wybudować za 3000 euro, i że 1 euro = 3,80 zł, to powyższa suma wystarczy na ponad 48-metrowe mieszkanie, z którego pracujący obywatel będzie musiał zrezygnować, bo kasę trzeba będzie oddać innym krajom. Potężne obciążenie. Spłacenie tego z samej nadwyżki budżetowej zajęłoby 55 lat – wątpię, aby wierzyciele chcieli tyle czekać.

Ważne jest zatem, aby sobie uzmysłowić przyczyny obecnego rzekomego bogactwa Szwecji. Szwedzi zbudowali swą obecną potęgę na zadłużeniu zagranicznym. Gdyby Polska zadłużyła się tak samo jak oni, a za te pieniądze pobudowała 48-metrowe mieszkania w Europie i wynajmowała je po średnio 400 euro miesięcznie, to na każdą 3-osobową polską rodzinę przypadałoby dodatkowo 1520 zł miesięcznie. Wzrost poziomu życia byłby olbrzymi. Tyle, że ktoś kiedyś musiałby to wszystko oddać.

pozdr!

„Kiedy próbuję sobie wyobrazić ten nowy rodzaj despotyzmu zagrażający światu, widzę nieprzebrane rzesze identycznych i równych ludzi, nieustannie kręcących się w kółko w poszukiwaniu małych i pospolitych wzruszeń. Każdy z nich żyje w izolacji i jest obojętny wobec cudzego losu. Człowiek istnieje tylko w sobie i dla siebie i jeżeli nawet ma jeszcze rodzinę, to na pewno nie ma ojczyzny. Ponad wszystkim panuje na wyżynach potężna i opiekuńcza władza, która sama chce zaspokoić ludzkie potrzeby i czuwać nad losem obywateli. Ta władza jest absolutna, pedantyczna, drobiazgowa, przewidująca i łagodna. Można by ją porównać z władzą ojcowską, gdyby celem jej było przygotowanie ludzi do dojrzałego życia. Ona jednak stara się uwięzić ich nieodwołalnie w stanie dzieciństwa.”

cała kontrkulturowa superstruktura lewicy, łącznie z jej wizją biurokratycznie przeprowadzanej socjalnej inżynierii, rozpadnie się w jednej chwili, jeśli pozbawiona zostanie bazy ekonomicznej zapewnianej jej dziś przez państwo, które w majestacie prawa, najzupełniej legalnie, zezwala na łupienie poddanych przez administracyjną kastę.