Autor: Walter Block
Źródło: lewrockwell.com
Tłumaczenie: Paweł Kot
Wersja PDF, EPUB, MOBI

Artykuł ukazał się pierwotnie w 2004 r.

związkach zawodowychSprzeciwiam się poglądowi, że mamy jakieś prawo do „zrzeszania się w związkach zawodowych”, czy że organizowania się w związki zawodowe jest podobne lub ― co gorsza ― jest implikacją prawa do wolnego zrzeszania się. Tak, teoretycznie, organizacja pracownicza mogłaby ograniczyć się do organizowania masowego zaprzestania pracy, dopóki nie osiągnęłaby swoich postulatów. To rzeczywiście byłaby implikacja prawa do swobodnego zrzeszania się.

Ale każdy związek z zawodowy, jaki znam, przypisuje sobie prawo do użycia przemocy (tj. do zainicjowania przemocy) przeciw konkurencyjnym pracownikom, tj. łamistrajkom, czy to w sposób „fizyczny”, bijąc ich, czy też „umysłowy”, wymuszając przyjmowanie ustaw nakazujących pracodawcom pertraktowanie z nimi, a nie z łamistrajkami. (Czy ktoś zna jakiś zaprzeczający temu przykład? Jeśli tak, chciałbym go poznać. Kiedyś myślałem, że znalazłem taki: The Christian Labor Association of Canada. Ale na podstawie przeprowadzonego z nimi wywiadu mogę powiedzieć, że chociaż wyrzekają się agresji „fizycznej”, popierają wersję „umysłową”).

Ale co z odwrotnymi przypadkami: związkami, które nie inicjują przemocy? Co więcej, istnieją przecież ludzie od lat związani z organizacjami pracowników, którzy nigdy nie byli świadkami wybuchów przemocy.

Wyjaśnię tutaj moje stanowisko. Mój sprzeciw nie jest skierowany tylko w stosunku do przemocy, ale raczej „przemocy lub groźby użycia przemocy”. Uważam, że często nie potrzeba faktycznej przemocy, jeżeli groźba jej użycia jest wystarczająco poważna, co — jak twierdzę — zawsze zachodzi, gdy istnieje ruch związkowy, przynajmniej w jego amerykańskiej i kanadyjskiej formie.

Prawdopodobnie w całej swojej historii IRS nigdy samo nie uciekło się do przemocy fizycznej. (Składa się w większości z gryzipiórków, a nie ludzi agresywnych fizycznie). Jest tak dlatego, że wykorzystuje sądy i policję rządu USA, które dysponują przygniatająca siłą. Ale stwierdzenie, że IRS nie bierze udziału w „przemocy czy groźbie użycia przemocy” jest powierzchowne. Jest tak również w przypadku policjanta, który zatrzymuje cię i wypisuje ci mandat. Są oni ― i są do tego trenowani ― nadzwyczaj uprzejmi. Lecz „przemoc czy groźba użycia przemocy” przenika wasze relacje.

Co więcej, nie zaprzeczam, iż czasami kierownictwo zakładu też bierze udział w „przemocy czy groźbie użycia przemocy”. Chodzi mi tyko o to, że można wskazać wiele przypadków, gdy tego nie robią, podczas gdy jest to niemożliwe dla organizacji pracowniczych ― przynajmniej w krajach, które omawiam.

Według mnie zagrożenie ze strony związków zawodowych jest obiektywne, nie subiektywne. To groźba, w starych czasach pracy fizycznej, że jakiś konkurencyjny robotnik, „łamistrajk” będzie pobity, jeśli spróbuje przekroczyć granice protestu, a we współczesnych czasach pracy umysłowej, że każdy pracodawca, który zwolni strajkującego pracownika należącego do związku zawodowego i zastąpi go na stałe innym, naruszy różne prawa pracy. (A przy okazji, dlaczego nazywanie „łamistrajkami” pracowników gotowych pobierać niższą pensję, konkurując z pracownikami zrzeszonymi w związkach, nie jest „dyskryminujące” i „nienawistne”. Czy nie powinno się tego zrównać z określaniem osób czarnych słowem na „n” (chodzi o „czarnucha” (ang. nigger) — przyp. red.)?

Załóżmy, że niski, mizerny bandyta staje naprzeciwko wielkiego mężczyzny wyglądającego na gracza futbolu amerykańskiego i żąda jego pieniędzy, grożąc, że w przeciwnym wypadku go pobije. Nazywam to obiektywnym zagrożeniem i nie obchodzi mnie, czy wielkolud w odpowiedzi zanosi się śmiechem. Groźba to groźba, niezależnie od reakcji napadniętego, bez względu na jego wewnętrzną reakcję psychologiczną.

Wróćmy teraz do relacji między dyrekcją a pracownikami. Związek zawodowy w obiektywny sposób grozi łamistrajkom i pracodawcom, którzy ich zatrudniają. To jest w dzisiejszych czasach kwestia czysto prawna, a nie kwestia odczuć psychologicznych z czyjejś strony. W odróżnieniu od tego, chociaż nie można zaprzeczyć, że pracodawcy posługują się przemocą wobec pracowników, niekoniecznie muszą to robić. (Jednak taka przemoc to często samoobrona).

Przypomina to mój argument odnośnie do alfonsa z książki Defending the Undefendable: Nie obchodzi mnie, czy wszyscy alfonsi rzeczywiście inicjują przemoc. Ani czy robią to co godzinę. Nie jest to konieczna cecha bycia alfonsem. Nawet jeśli nie istnieliby alfonsi nieużywający przemocy, nadal możemy sobie takiego wyobrazić. Nawet jeśli wszyscy pracodawcy inicjowaliby przemoc wobec pracowników, to możemy wyobrazić sobie pracodawców, którzy tego nie robią. W przeciwieństwie do tego nie możemy sobie nawet wyobrazić związków zawodowych, które nie groziłyby użyciem przemocy — biorąc pod uwagę ustawodawstwo popierane przez nie wszystkie.

Murray N. Rothbard zaciekle sprzeciwiał się związkom zawodowym. Wypływało to z dwóch źródeł. Po pierwsze, jako teoretyk libertarianizmu dostrzegał, że organizacja związkowa w nieunikniony sposób grozi użyciem przemocy (zob. Ekonomia wolnego rynku, t. 3., s. 89–102) Po drugie, było to osobiste doświadczenie krzywd, jakie jego rodzina poniosła z ich strony (zob. Justin Raimondo, An Enemy of the State: The Life of Murray N. Rothbard, Amherst N.Y.: Prometheus Books, s. 59–61).

Nie możemy poddać się syreniemu śpiewowi związkowego bandytyzmu.

2 odpowiedzi na „Block: Czy istnieje prawo do zrzeszania się w związkach zawodowych?”

  • To mi przypomina jakąś chorą prewencję. To nie zrzeszanie w związki powinno być krytykowane, tylko „przemoc bądź groźba jego użycia” ze strony związków.. Gówno Blocka powinno obchodzić czy ja należę do NSDAP czy związku zawodowego, o ile nie stosuję wobec innych ludzi przemocy lub jej wiarygodnej groźby.

  • Sprawa jest prosta: nie-agresywni ludzie mogą się zrzeszać w co chcą; a z agresywnymi związkowcami (i innymi agresywnymi ludźmi) można sobie poradzić. Jeden z takich środków zaradczych opracował Samuel Colt, inny duet Smith i Wesson, etc.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

  • google
  • youtube
Zapisz się na newsletter:

Wybierz listę(y):

Cytat:
  • Ekonomiczny problem społeczeństwa nie dotyczy zatem po prostu alokacji „danych” zasobów – jeśli słowo „danych” ma znaczyć: danych jednemu umysłowi świadomie rozwiązującemu problem stawiany przez te dane. Jest to raczej problem zapewnienia najlepszego wykorzystania zasobów znanych każdemu spośród członków społeczeństwa w celach, których względne znaczenia jemu tylko są znane. Krótko mówiąc, jest to problem wykorzystania wiedzy, która w całej swej pełni nikomu nie jest dana. Friedrich von Hayek
Mecenasi
Wspieraj Nas>>
W grudniu wsparli nas:
Pan Michał Basiński
Pan Marek Bernaciak
Pan Wojciech Bielecki
Pani Dominika Buczek
Pan Marcin Dabkus
Pan Michał Dębowski
Pan Dariusz Dziadkowski
Pan Piotr Furmanek
Pan Maciej Gorzelak
Pan Jarosław Grycz
Pan Adrian Grzemski
Pan Maciej Grzymkowski
Pan Michael Huemer
Pan Przemysław Hys
Pan Miłosz Janas
Pan Dawid Jary
Pan Łukasz Jasiński
Pan Dominik Jaskulski
Pan Paweł Jegor
Pan Tomasz Jetka
Pan Gustaw Jokiel
Pan Dominik Jureczko
Pan Paweł Jurewicz
Pan Jan Kłosiński
Pan Jan Kochman
Pan Mateusz Krzysztof
Pan Jacek Kubica
Pan Mikołaj Kukla
Pan Stanisław Kwiatkowski
Pan Tomasz Malinowski
Pan Miłosz Mazurkiewicz
Pani Magdalena Moroń
Pan Marcin Moroń
Pan Piotr Musielak
Pan Maksym Mydłowski
Pan Tomasz Netczuk
Pan Filip Nowicki
Pani Karolina Olszańska
Pan Zbigniew Ostrowski
Pan Rafał Parol
Pan Krzysztof Patyna
Pan Mikołaj Pisarski
Pani Agnieszka Płonka
Pan Paweł Pokrywka
Pan Adam Skrodzki
Pan Michał Sobczak
Pan Radosław Sobieś
Pan Piotr Sowiński
Pan Łukasz Szostak
Pan Franciszek Szterleja
Pan Tomasz Szumski
Pan Michał Szymanek
Pan Szymon Truszczyński
Pan Jan Tyszkiewicz
Pani Anna Wajs
Pan Adam Wasielewski
Pan Waldemar Wilczyński
Pan Jakub Wołoszyn
Pan Karol Zdybel
Pan Marek Zemsta
Pan Maciej Zieliński
Łącznie otrzymaliśmy 9 726,78 zł . Dziękujemy wszystkim Darczyńcom!
Znajdź się na liście>>
Lista mecenasów>>