Autor: Frank Hollenbeck
Źródło: mises.org
Tłumaczenie: Anna Tomkowicz
Wersja PDF

FedJako ekonomiście trudno jest mi zrozumieć logikę obecnej polityki monetarnej USA. Istnieją dwie drogi, którymi — jak sądzą ekonomiści — polityka monetarna może wpływać na wzrost gospodarczy i zatrudnienie. Pierwszą z nich jest obniżenie stóp procentowych, napędzające inwestycje i konsumpcję. Druga  to wywoływanie inflacji w celu obniżenia płacy realnej, co pobudza produkcję i zwiększa zatrudnienie.

Od 2008 roku bank centralny obniżył stopy procentowe niemal do zera, co jednak nie przyniosło rezultatów. Można przyprowadzić konia do wodopoju, lecz nie można go przecież zmusić do picia. Większość tak dodanej płynności znalazła swoje miejsce w zwiększających się rezerwach. Banki nie chcą pożyczać pieniędzy, ponieważ mają mało wartościowych kredytobiorców, którzy chcą pożyczać. Gospodarstwa domowe ciągle są w fazie oddłużania i nie są skłonne do zwiększania swoich zobowiązań, a sektor przedsiębiorstw jest ostrożny w przeprowadzaniu inwestycji w środowisku niestabilnym finansowo i gospodarczo. Przedsiębiorcy doskonale zdają sobie sprawę z podjęcia błędnych inwestycji (pamiętając, że nie zrobiono jeszcze porządku po ostatniej bańce) oraz wypaczenia cen przez obecną politykę monetarną. Dlaczego mieliby zadłużać się, jeśli podejrzewają, że za rogiem spotka ich bolesne dostosowanie rynku?

Gdy pierwsza droga się nie sprawdziła, pozostaje druga. Ekonomiści są w zasadzie zgodni, że nie może być długotrwałego kompromisu pomiędzy inflacją a bezrobociem. Keynesiści i monetaryści uważają, że taki kompromis może istnieć tylko w krótkim okresie. Jeśli ludzie mają oczekiwania adaptacyjne (oparte na niedalekiej przeszłości), wtedy polityka monetarna, która tworzy inflację, zredukuje bezrobocie poprzez obniżenie płac realnych. Oczywiście gdy pracownik uświadomi sobie, że został oszukany, będzie żądał wzrostu płacy nominalnej, aby przywrócić płacę realną do poprzedniej wartości. Wzrost zatrudnienia jest tylko czasowy. Jeśli zamiast tego ludzie mają racjonalne oczekiwania i nie są oszukiwani (stanowisko neoklasyczne) to wtedy nie ma krótko- czy długookresowych kompromisów pomiędzy inflacją a bezrobociem.

W gospodarce kapitalistycznej ceny relatywne odgrywają istotną rolę informowania producentów o tym, czego chce społeczeństwo. Jeśli jedna cena rośnie, a druga maleje, to wytwórcy dostają sygnał, że pierwszego produktu powinni wytwarzać więcej, a drugiego mniej. Jest to złożony system sygnałów, w którym zmienność cen odzwierciedla pilne potrzeby w realiach prawa niedoboru. Najważniejszym aspektem systemu cenowego jest informacja, którą dostarcza, potrzebna do odpowiedniego prowadzenia produkcji.

Inflacja stwarza problem pozyskania informacji. Przedsiębiorca ma problem z odróżnieniem relatywnych i absolutnych zmian, gdy wszystkie rosną w różnym stopniu. Czy zwiększająca się cena jest odzwierciedleniem dużego popytu czy presji inflacyjnej? Inaczej ujmując: czy pokazuje zmieniające się potrzeby społeczeństwa, czy zmiany miernika (tj. wartości pieniądza)? Problem pozyskania informacji dotyczy także zasobów oraz robocizny. Mamy różne rynki pracy z rozpiętością wynagrodzeń opartą na procesie produkcyjnym. Drukowanie pieniądza zaburza ten wskaźnik i informację o właściwej proporcji kapitału i ilości dóbr do wyprodukowania. Ostatecznie zatrudnienie może początkowo wzrosnąć, lecz ten zysk nie jest wart kosztów regulacji, która musi nastąpić, gdy dodruk pieniędzy się skończy.

Historyczne dane pokazują, że inflacja zwiększa bezrobocie, a nie  obniża. Nie powinno to nikogo zaskakiwać, że inflacja służy sabotowaniu systemu kapitalistycznego.

Jeśli ekonomiści będą zgodni, że nie istnieje długoterminowy kompromis pomiędzy inflacją a bezrobociem, a obecna strategia Fedu obniżenia stóp procentowych, mająca na celu zwiększenie wzrostu gospodarczego, nie zdała egzaminu, należy zapytać dlaczego Fed, nawet po rozpoczęciu  procesu wygaszania, drukuje 75 mld USD miesięcznie? Najprawdopodobniej po to, aby wykorzystać inflację do osiągnięcia krótkoterminowych zysków z zatrudnienia.  Sytuacja nie stanie się lepsza, jeśli celem Fedu będzie podniesie ceny aktywów, by wywołać sztuczny efekt dobrobytu. Ale jeszcze liczne bańki mogą pęknąć przed pojawieniem się jakiegokolwiek efektu majątkowego. Fed powinien zrozumieć, że gospodarka nie jest stawką w pokerze.

Na skutek licznych baniek polityka monetarna Alana Greenspana stała się odpowiedzialna za ogromne cierpienie ludzkie w skali światowej. Obecnie Greenspan żyje jak król za wygodną rządową pensję, spędzając wolny czas pisząc artykuły i udzielając fachowych rad na konferencjach. Mówi nam, że jest tylko człowiekiem i nikt nie dostrzegł rosnącej bańki. To jest więcej niż naiwność. Jeśli igrasz z ogniem i spalisz las, to nie możesz mówić: „nie wiedziałem, że zabawa zapałkami jest niebezpieczna”. Najsmutniejsze jest to, że ostatnio zastąpiliśmy go jeszcze większym podpalaczem.

Jednego możemy być pewni — stopy procentowe wystrzelą w górę, gdy inflacja wzrośnie. Odkąd większość zobowiązań USA jest krótkoterminowych, trudno będziepoddać ceny inflacji, aby zredukować realną wartość długu. Jak zareaguje rząd USA, gdy będzie musiał rolować dług, podczas gdy stopy procentowe znajdą się na poziomie 12 proc. i wyższym, jak to miało miejsce w 1981 roku? Yellen to nie Volker — nie wiadomo czy będzie w stanie zapanować nad inflacyjną bestią. Niezależny niemiecki bank centralny był bezsilny, gdy trzeba było powstrzymać rząd przed drukowaniem pieniędzy w latach 1921—1923.

Napoleon i Hitler, obaj odpowiedzialni za śmierć milionów ludzi, doszli do władzy na fali niezadowolenia wynikającego z nadmiernego emitowania pieniądza. Dlaczego więc podejmujemy takie ryzyko?

2 odpowiedzi na „Hollenbeck: Brak zmian w planach Fedu po wygaszeniu luzowania ilościowego”

  • panowie, ktoś się wami zainteresował, czas na odsiecz:)
    artykuł niby o JKM, ale sporo o ASE
    http://tomaszurbas.natemat.pl/112345,programowa-nedza-korwin-mikkego

  • Artykuł „zalinkowany” przez Pana to merytorycznie dno. O derwanie od rzeczywistości można posądzać M. Rothbarda czy H. Hoppego, jednak sam L. von Mises czy F. von Hayek rozumieli świat, który ich otacza.
    Swoją drogą bardzo mnie śmieszy, jak socjalfaszyści* ukazują swoją ideologię jako jedyną zdroworozsądkową i życiowo mądrą myśl. Trzymanie ręki w kieszeni sąsiada to raczej jakieś złodziejskie odchylenie, ale tak już działa państwo urzeczywistniające zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 konstytucji).
    * ‚socjalfaszystami’ nazywali komuniści socjaldemokratów, a kto lepiej zna lewicę od niej samej?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Cytat:
  • Nie istnieje coś takiego jak darmowe obiady. Milton Friedman
Mecenasi
Wspieraj Nas>>
W maju wsparli nas:
Pan Neil Abragimowicz
Pan Dominik Aromiński
Pan Marcin Bałazy
Pan Adam Banys
Pan Bartosz Baranowski
Pan Marek Barciński
Pan Bartosz Bartoszko
Pan Michał Basiński
Pan Kamil Becmer
Pan Konrad Berkowicz
Pan Marek Bernaciak
Pan Wojciech Bielecki
Pan Bartosz Biernacki
Pan Sebastian Bigos
Pan Artur Tadeusz Birczyński
Pan Karol Bisewski
Pan Arkadiusz Bodura
Pan Tomasz Boguszewski
Pan Rafał Boniecki
Pan Tomasz Borkowski
Pani Dominika Buczek
Pan Arkadiusz Bykowski
Pan Marceli Chałubiński
Pan Robert Ciborowski
Pan Artur Czerwiński
Pan Marcin Dabkus
Pan Wojciech Dąbek
Pan Kamil Deleżuch
Pan Marcin Dengus
Pan Michał Dębowski
Pan Tomasz Dorau
Pan Stanisław Duda
Pan Tomasz Dworowy
Pan Gniewomir Dziadek
Pan Dariusz Dziadkowski
Pan Eugeniusz Flibrant
Pan Jarosław Garbowski
Pan Grzegorz Gawinowski
Pan Marek Gazda
Pan Łukasz Gąsowski
Pan Hubert Gebler
Pan Marcin Głombica
Pan Marcin Gmaj
Pan Adrian Gołosz
Pan Wiktor Gonczaronek
Pan Maciej Gorzelak
Pan Daniel Góra
Pan Karol Grodzicki
Pan Stanisław Gruszka
Pan Jarosław Grycz
Pan Mariusz Grzebielucha
Pan Kamil Grzebyta
Pan Adrian Grzemski
Pan Maciej Grzymkowski
Pan Karol Handzel
Pan Jacek Hecht
Pan Andrzej Heydel
Pan Patryk Hołub
Pan Tomasz Hrycyna
Pan Stanisław Hyrnik
Państwo Paulina i Przemysław Hys
Pan Robert Iwaszkiewicz
Pan Marcin Jaczewski
Pan Bartosz Jakusz
Pan Mirosław Janisz
Pan Konrad Janiec
Pan Łukasz Jasiński
Pan Dominik Jaskulski
Pan Paweł Jegor
Pan Tomasz Jetka
Pan Bartosz Jezierski
Pan Wojciech Jodłowski
Pan Gustaw Jokiel
Pan Dominik Jureczko
Pan Paweł Jurewicz
Pan Dariusz Kabarciński
Pan Krzysztof Karp
Pan Paweł Kasprowicz
Pan Michał Kawa
Pan Piotr Kazimierski
Pan Rafał Kensy
Pan Michał Klich
Pan Tomasz Kłosiński
Pan Jan Kłosiński
Pan Jan Kochman
Pan Tadeusz Kominek
Pan Kamil Kopeć
Pan Jan Kosmala
Pan Tomasz Kowalczewski
Pan Rafał Kowalczyk
Pan Marcin Kowalewski
Pan Bartosz Kowalski
Pan Michał Kozar
Pan Antoni Kozielewski
Pan Andrzej Koźlik
Pan Daniel Marcin Krawieczyński
Pani Joanna Kruk
Pan Karol Krzysiak
Państwo Agnieszka i Łukasz Krzymowscy
Pan Mateusz Kućka
Pan Wojciech Kukla
Pan Tomasz Kułaga
Pan Marcin Kurzeja
Pan Mateusz Kuska
Pan Witold Kwaśnicki
Pan Stanisław Kwiatkowski
Pan Szymon Loduchowski
Pan Maciej Lorenc
Pan Paweł Łagowski
Pan Adrian Łazarski
Pan Adrian Łukasik
Pan Mateusz Łukomski
Pan Jerzy Machowski
Pan Paweł Majdan
Pan Gracjan A. Majewski
Pan Tadeusz Malinowski
Pan Tomasz Malinowski
Pan Mateusz Małż
Pan Maciej Matwiejczuk
Pan Adam Mazik
Pan Miłosz Mazurkiewicz
Pan Dawid Megger
Pan Miłosz Mirowski
Pan Paweł Młynarek
Państwo Magdalena i Marcin Moroniowie
Pan Igor Mróz
Pan Piotr Musielak
Pan Maksym Mydłowski
Pan Błażej Naczyński
Pan Tomasz Netczuk
Pan Łukasz Niedziałek
Pan Konrad Niemotko
Pan Dawid Nowak
Pan Paweł Nowak
Pan Filip Nowicki
Pan Marek Oleszko
Pani Karolina Olszańska
Pan Rafał Opryszczko
Pan Zbigniew Ostrowski
Pan Adam Pajęcki
Pani Maria Papis
Pan Wojciech Peisert
Pan Łukasz Piątkowski
Pan Iwo Pietrala
Pan Mateusz Pigłowski
Pan Mikołaj Pisarski
Pani Agnieszka Płonka
Pan Rafał Podgórski
Pan Bartłomiej Podolski
Pan Alfred Podstolski
Pan Paweł Pokrywka
Pan Tomasz Polkowski
Pan Andrzej Pondarzewski
Pan Maciej Przepiórka
Pan Artur Puszkarczuk
Pan Michał Puszkarczuk
Pan Dominik Pytlewski
Pan Michał Rałowski
Pan Jacek Rusiecki
Pan Karol Rzepiela
Pan Jakub Sabała
Pan Michał Sałaban
Pan Mateusz Sawicki
Pan Maciej Seremek
Pan Paweł Sierzupowski
Pan Wojciech Siłko
Pan Jarosław Skoczylas
Pan Adam Skrodzki
Pan Michał Sobczak
Pan Radosław Sobieś
Pan Piotr Sowiński
Pan Maksymilian Spik
Pan Rafał Staniec
Pan Jan Stasiczak
Pan Piotr Szewc
Pan Władysław Szewc
Pan Łukasz Szostak
Pan Michał Szymanek
Pan Maciej Szymański
Pan Adam Ślązak
Pan Marek Świerk
Pan Jan Maria Talar
Pan Tomasz Trocki
Pan Krzysztof Turowski
Pan Jan Tyszkiewicz
Pani Anna Wajs
Pan Adam Wasielewski
Pan Osman Waroński
Pan Piotr Warzecha
Pan Aleksander Adam Wegner
Pan Marek Wiatroszak
Pan Karol Więckowski
Pan Jacek Wilk
Pan Jakub Wołoszyn
Pan Jacek Wołpiuk
Pan Michał Woźnikiewicz
Pan Paweł Wójtowicz
Pan Piotr Wrotny
Pan Tomasz Wyszogrodzki
Pan Karol Wyszyński
Pani Mariola Zabielska-Romaszewska
Pan Karol Zdybel
Pan Jakub Zelek
Pan Marek Zemsta
Pan Andrzej Zientek
Pan Dawid Zięba
Pan Aleksander Żarnowski
Pracownik Santander Bank
Łącznie otrzymaliśmy 29 345,82 zł . Dziękujemy wszystkim Darczyńcom!
Znajdź się na liście>>
Lista mecenasów>>