Konkurs na polski tytuł książki „Making Economic Sense”

13 marca 2015 Aktualności komentarze: 25

senseW związku z planowanym wydaniem Making Economic Sense Murraya N. Rothbarda proponujemy naszym Czytelnikom konkurs na polski tytuł tej książki.

Nagrodą dla autorów trzech najlepszych propozycji będzie papierowe wydanie Making Economic Sense. Ponadto nazwisko autora najlepszej propozycji, o ile zostanie ona przez nas wykorzystana, umieścimy na stronie redakcyjnej książki.

W skład jury wejdą:

Marcin Zieliński i Jan Lewiński, tłumacze książki
Mateusz Benedyk, prezes Instytutu Misesa
Mateusz Machaj, główny ekonomista Instytutu Misesa

Propozycje prosimy wysyłać do 23 marca 2015 roku. W treści maila oprócz proponowanego tytułu prosimy podać swoje imię i nazwisko. W przypadku dublujących się propozycji decydować będzie kolejność zgłoszeń.

Ponadto oferujemy naszym czytelnikom możliwość objęcia mecenatu nad książką. Szczegóły można znaleźć na stronie: http://mises.pl/projekty/projekty-wydawnicze/making-economic-sense/.

Making Economic Sense to zbiór ponad 100 komentarzy autorstwa Murraya N. Rotbarda, poruszających szeroki wachlarz zagadnień. Choć dotyczą one wydarzeń gospodarczych w latach 80. i 90. XX wieku, to w zasadzie nie straciły nic na aktualności, jako że bolesne dla gospodarki skutki państwowego interwencjonizmu są ciągle takie same. Autor w charakterystyczny dla siebie, błyskotliwy sposób demaskuje powszechne wśród ekonomistów błędy, opłakane skutki opieki społecznej i mity na temat różnych rozwiązań politycznych, w tym również w sferze polityki fiskalnej oraz wymiany międzynarodowej, a także opisuje konsekwencje papierowego pieniądza i problemy transformacji ustrojowej w krajach byłego bloku wschodniego.

Podobał Ci się artykuł?

Wesprzyj nas
Instytut Misesa

O Autorze:

Instytut Misesa

Instytut Ludwiga von Misesa ufundowany we Wroclawiu w sierpniu 2003 r. jest niezależnym i nienastawionym na zysk ośrodkiem badawczo-edukacyjnym, odwołującym się do tradycji austriackiej szkoły ekonomii, dorobku klasycznego liberalizmu oraz libertariańskiej myśli politycznej. Instytut został nazwany na cześć – naszym zdaniem najwybitniejszego ekonomisty XX w. – Ludwiga von Misesa.

Pozostałe wpisy autora:

25 Komentarze “Konkurs na polski tytuł książki „Making Economic Sense”

    1. Ta najlepsza w historii świata książka o historii myśli ekonomicznej jest adresowana do wąskiego grona takich ludzi, którzy i tak znają język angielski.

      Dlatego raczej nie ma sensu jej tłumaczyć, zwłaszcza, że prawdopodobnie byłaby to najbardziej ambitna i kosztowna praca w historii polskiego rynku wydawniczego.

      1. „Dlatego raczej nie ma sensu jej tłumaczyć, zwłaszcza, że prawdopodobnie byłaby to najbardziej ambitna i kosztowna praca w historii polskiego rynku wydawniczego.”

        Jestem innego zdania – jest sens jak najbardziej. Zresztą gdyby prawa autorskie na to pozwalały, moglibyśmy się pokusić o tłumaczenie fragmentów siłami chętnych wolontariuszy. Sam jestem jednym z nich.

        1. Trudno mi wyobrazić sobie potencjalnego Czytelnika książki Schumpetera, który jednocześnie nie zna języka angielskiego 🙂

          1. A czy do pewnego stopnia nie jest podobnie z von Misesem? Większość ludzi, która przeczytała „Ludzkie działanie” i tak zna angielski i pewnie mogła przeczytać to dzieło po angielsku. Polskie wydanie jednak ułatwia upowszechnienie wiedzy ekonomicznej wśród polskiej inteligencji, a dodatkowym atutem bez wątpienia byłby ferment, jaki by wydanie takiej pozycji spowodowało. Schumpeter ma tę zaletę, że uprawiał pierwszorzędną historię analizy ekonomicznej, a przy tym nie jest niesprawiedliwie marginalizowany (jak Mises czy Rothbard) przez mainstream.

          2. Myślę, że jednak nie. Ludzkie działanie jest przeznaczone dla dużo szerszego grona odbiorców (Prędzej porównałbym książkę Huelsmanna o Misesie do książki Schumpetera; choć tego drugiego jest zdecydowanie trudniejsza).

            Książka Schumpetera jest co by nie powiedzieć opisem metody analizy ekonomicznej (nie jest to nawet „historia myśli”). To jest trudna książkach o bardzo technicznych i szczegółowych zagadnieniach z historii myśli adresowana do wąskiego grona odbiorców, pasjonatów.

            Naprawdę z całego serca chciałbym ją widzieć po polsku (znacznie prędzej niż historię myśli Rothbarda – pozdrawiam „Komentatora”), ale koszt alternatywny wydania tej książki byłby przeolbrzymi w porównaniu do korzyści.

  1. Dlaczego książką o historii myśli ekonomicznej miałaby być adresowana do wąskiego grona ludzi? Książka Skousena z tego zakresu wydana w Polsce, którą trudno porównywać z dziełem Schumpetera, chyba nie okazała się klapą? Czy IM nie powinien zajmować się ambitnymi pracami? Oczywiście, można dalej wydawać dominujących na polskim rynku, Rothbarda i Hoppego. Tylko mam wątpliwości, co do rozwoju ASE w Polsce w takiej sytuacji…

    1. Trzeba wydawać innych, ja bym nawet chętnie Keynesa traktat o prawdopodobieństwie wydał, ale akurat ta pozycja Schumpetera jest adresowana do ludzi, którzy znają język angielski. Po co w takim razie tłumaczyć coś, co przeczytają po polsku ludzie znający język angielski? Szkoda środków – lepiej przeznaczyć je na coś innego. Zwłaszcza, że przedsięwzięcie byłoby bardzo kosztowne.
      Nie porównujmy książki Skousena do Schumpetera, bo to niebo a ziemia.
      Akurat bardzo chętnie bym zobaczył historię Schumpetera po polsku, ale wiem, że to się po prostu nie opłaca. Potencjalny czytelnik tej książki prawie na pewno zna język angielski.

  2. Rothhbard i Hoppe są ideologicznie słuszni,a Instytuty Misesa są przecież tubami propagandowymi pewnej radykalnej ideologii politycznej, a nie miejscem na ekonomiczną analizę osób będących zwolennikami austriackiej metodologii (którzy niekoniecznie wyznawali akap).

    1. „Instytuty Misesa są przecież tubami propagandowymi pewnej radykalnej ideologii politycznej, a nie miejscem na ekonomiczną analizę osób będących zwolennikami austriackiej metodologii”

      Dzięki Bogu, „Pro Fide Rege et Lege” zajmuje się rzetelną analizą ekonomiczną, wolną od subiektywnych sądów wartościujących (za wyjątkiem oceniania pracy naukowej przez pryzmat „wiary objawionej” tu i ówdzie). Zapewniam Pana, że mógłby się Pan uczyć metody naukowej z prac ekonomicznych Rothbarda i Hoppego. A „austriacka” metodologia na łamach mises.pl była prezentowana i w wykonaniu zwolenników klasycznego rządu ograniczonego (m.in. Mises, Hayek).

    2. Instytut Misesa jest jednostką prawną, która służy zarządzaniu majątkiem na rzecz realizacji celów statutowych, i jako taki nie ma poglądów. Poglądy mają ludzie współpracujący z IM – i zapewniam Pana, że wśród nich są ludzie niekoniecznie we wszystkim zgadzającymi się z Autorami, których Pan wymienia.
      Na rzecz poparcie odmiennej tezy proszę o wskazanie źródeł.

      Albo może lepiej – proszę nam nadsyłać teksty o austriackiej metodologii. Wszystkie puścimy chętnie na stronę, jeśli będą na odpowiednim poziomie.

  3. Akurat Schumpeter to neoklasyk, kontynuator Walrasa, który z ASE nie ma nic wspólnego (może trochę w teorii firmy), ale sama książka jest na tyle wybitna, że warto ją wydać.

    1. Zgadza się – Schumpeter to wybitny ekonomista. Książka to najlepsza historia analizy ekonomicznej w historii myśli. Ale znowu wracamy do adresatów książki – jej czytelnik zna język angielski. W takim razie po co mu wersja polska? Trudno mi uwierzyć w istnienie kogoś, kto jest tak bardzo zaznajomiony z literaturą ekonomiczną (żeby czytać Schumpetera), kto jednocześnie nie zna języka angielskiego. To prawie niemożliwe.

      1. 2 książki Schumpetera zostały wydane w języku polskim, więc nie jest znowu tak, że po polsku nie można go przeczytać. Chociaż być może akurat tej książki nie ma sensu wydawać. O książce Selgina i White’a myśleli państwo? Nie ma chyba niczego na polskim rynku autorstwa zwolenników wolnej bankowości. Albo nośniejsza tematyka kryzysowa i Financial Crisis and the Free Market Cure Allisona?

  4. Skoro Panowie już dyskutują o wydawaniu książek autorów z peryferiów ASE to mam pytanie.Czy nie byłoby ciekawym pomysłem przygotowanie listy ciekawych i przetłumaczonych książek nie-austriackich pisarzy? Ja własnie robię sobię taką listę. Dzięki książce Pana Mateusza mam na niej Waltera Euckena. Wiem , że przetłumaczono – i chyba warto przeczytać – historię Wielkiego Kryzysu Lionela Robbinsa. Czy ktoś byłby tak miły i coś zaproponował? Chodzi o poszerzanie horyzontów. Pomijam Friedmanów czy Sowella, ich juz znam.

    1. Moim zdaniem taka kwerenda byłaby bardzo ciekawym i pomocnym dla wielu projektem, a przy tym jej jedynym kosztem jej stworzenia byłby czas. Najlepsza literatura przypisana do konkretnych szkół ekonomicznych, czy działów ekonomii.

    1. Poza pozycjami ASE, których na szczęście jest coraz więcej na rynku – dzięki m.in. Instytutowi Ludwiga von Misesa, należy szukać publikacji wydanych przez p. Fijora, Instytut Liberalno-Konserwatywny, Centrum im. Adama Smitha (można wysłać do nich maila z zapytaniem co mają jeszcze do sprzedania, bardzo miły kontakt), Prohibita (wcześniej wydawali jako Arwil), Wektory (załszacza ksiązki R. Baadera i O’Rourke’a i Jonaha Goldberga), Arcana, Zyski i S-ka (Ayn Rand, John Blundell, George Gilder, Paul Johnson, Charles Murray, Jonaha Goldberga i wiele innych), a np. Proszynski wydał kilka ksiażek Guya Sormana. Ciekawe pozycje są w serii Noblisci wyd Wolters Kluwer http://www.profinfo.pl/f/noblisci:20984,e,20/ zwłaszcza E. Ostrom, V.L. Smith, D.C. North i R. Coase. W serii Nobel z ekonomi w wydawnictwie Kurhaus ukazała się ksiazka T.J. Sargenta i F. R. Velde „Wielki problem drobniaków” (bardzo techniczna ksiązka), a zapowiedziana jest ksiazka Garego Beckera…. „Nieoczywistości. Ekonomiczna teoria wszystkiego’ G.S. Beckera i R.A. Posnera wydał Wolters Kluwer w 2012. Helion-One Press wydal Ekonomię życia G. S. Beckera, Free Lunch D. Smitha, Logike zwyciezania sporów Madsena Pirie (z Instytutu Adama Smitha, brytyjski sympatyk ASE). Ciekawe ksiązki wydał Rebis byłego dziennikarza The Economist, które niektórzy woleliby wsadzić tylko do działu socjobiologia/psychologia ewolucyjna. Matt Ridley, bo o nie chodzi napisał „O pochodzniu cnoty”, która jest ciekawą pracą na temat m.in. prawa własnosci i handlu.

      Ekonomiści nieaustriacy, ale ciekawe książki i prorynkowe:
      Ludwig Erhard Dobrobyt dla wszystkich, PTE, Warszawa 2012
      Mancur Olson, Logika działania zbiorowego. Dobra publiczne i teoria grup, WN Scholar, Warszawa 2012.
      Jagdish Bhagwati. Wolny handel dziś, CeDeWu, Warszawa 2003.
      Robert Barro, Nic świętego, CeDeWu, Warszawa 2003.
      Rudiger Dornbusch, Klucz do sukcesu. Wolne rynki, zdrowy pieniądz i odrobina szczęscia, CeDeWu, Warszawa 2002.
      Nathan Rosenberg, L.E. Birdzell, Historia kapitalizmu, Signum (Znak), Krakow 1994.
      James M. Buchanan, Finanse publiczne w warunkach demokracji, PWN, Warszawa 1997.
      James M. Buchanan, R. A, Musgrawe, Finase publiczne a wybór publiczny. Dwie odmienne wizje państwa, Wyd. Sejmowe, Warszawa 2005.

      Inne ciekawe:
      William W. Lewis, Potęga wydajności, CeDeWu, Warszawa 2005.
      Daron Acemoglu, James A. Robinson, Dlaczego narody przegrywają, Zysk i S-ka, Poznań 2015.
      William Easterly, Brzemię białego człowieka, PWN, Warszawa 2008.

      ksiązek jest dużo. dużo więcej z dziedziny ekonomii, liberalizmu, libertarianizmu itd. Wiele wyszło w drugim obiegu np. W. Ropke, albo jeszcze starą drugoobiegową metodą jak Antonego Fishera „Z dziejów partactw ekonomicznych”

      pozdrawiam,
      Marcin

      1. @laik
        „Podręcznik Krugmana i Wellsa znacząco różni się od tych autorstwa Begga czy Mankiw?”
        Generalizując? Podręczniki głównonurtowe, różnica pomiędzy autorami to sympatie polityczne np. Krugman, demokrata, lewica, a Mankiw republikanin, sympatyk zarówno Keynesa, jak i Friedmana. Co do Begga – współautorami są Fischer – biurokrata keunesista i Dornbusch, niemiecki monetarysta, absolwent Chicago, sympatyk Cato Institute. A za sympatiami politycznymi kryje się tylko stopień ingerencji w gospodarkę.

          1. W duchu Friedmana lub szkoły chicagowskiej wydano w Polsce:
            – John B. Taylor, Zrozumieć kryzys finansowy, PWN, Warszawa 2010 (Taylor choc nowy keynesista to zdecydowany propagator Miltona Friedmana, razem pracowali w Instytucie Hoovera).
            – Rajan Raghuram, Linie uskoku, Kurhaus Publishing, 2012. (Rajan to ekonomista reprezentuje Chicago School)

            Można również dodać wiele innych książek wciąż wartych przeczytania jak „Podatek liniowy” duetu R. E. Hall i A. Rabushka – obaj z Instytutu Hoovera. Centrum im. Adama Smitha w latach 1990-tych wydala również „Od Adama Smitha do bogactwa Ameryki” Rabushki.

            Ps. Zerkam wciąż na półki i jest tego wiele wypisania. Może ktoś zrobi strone i będzie można zrobić tę „biblioteczkę” (ps. kiedyś była strona z „biblioteką bez uprzedzeń” gdzie były dzieła Bastiata, Misesa, Hayeka, Rabushki, Friedmana,), ale to było z 15 lat temu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *