Autor: Frank Hollenbeck
Źródło: mises.org
Tłumaczenie: Klaudia Dmowska
Wersja PDF

Hollenbeck_Frank_Dlaczego_niesmiale reformy bankow centralnych nie zadzialaja_bigSystem Rezerwy Federalnej był odpowiedzią na panikę finansową z 1903 i 1907 r., która wstrząsnęła systemem finansowym USA. Jednym z jego podstawowych celów, jeśli nie jedynym prawdziwym, było zrównoważenie nikczemnego charakteru bankowości z rezerwą cząstkową. Obecnie przeżyliśmy już sto lat z bankiem centralnym i musimy stwierdzić, że nie tylko nie wprowadził równowagi, a wręcz stworzył z bankowości z rezerwą cząstkową jeszcze większego i podlejszego mistrza. Dowody na to są oczywiste, a reforma systemu nie stanowi rozwiązania. Jedynie zniesienie tej instytucji przywróci nasz system gospodarczy na właściwą ścieżkę.

Bank centralny nie powinien być nigdy stworzony jako „pożyczkodawca ostatniej instancji”, co może i brzmi dobrze korzystnie, lecz w rzeczywistości jest całkowicie odwrotnie.

Posiadanie „pożyczkodawcy ostatniej instancji” po prostu zapewnia, że banki zyskują kosztem innych. Z takim systemem banki chętniej dokonują dźwigni swoich depozytów (popełniają więcej oszustw) i zwiększają ryzykowność kredytowania. Jeżeli człowiek uzależniony od hazardu ma bogatego wujka, gotowego wspomóc go finansowo, to czy nie jest prawdopodobne, że popadnie w kłopoty przyjmując większe i ryzykowniejsze zakłady?

Eliminując część ryzyka wystąpienia paniki bankowej, bank centralny również wyeliminował strach, który wspierał rozsądne praktyki udzielania kredytów. Obawa przed szturmem na bank jest oczywiście jego korzystnym aspektem, ponieważ wycofywanie depozytów usuwa z systemu bankowego zbędny balast. Gdy używamy banków centralnych, aby zagwarantować, że niektóre banki komercyjne są zbyt wielkie, by upaść, poważnie zniekształcamy aspekt zysku i straty systemu bankowego, a zarazem dużej części systemu kapitalistycznego.

Niektórzy ekonomiści twierdzą, że podwójny mandat Rezerwy Federalnej był pomyłką, a drobne reformy (takie jak ograniczenie tego mandatu do kwestii inflacji) mogłyby przywrócić politykę pieniężną na właściwe tory. Amerykanie muszą jedynie spojrzeć przez ocean na Europę, aby stwierdzić, że takie reformy ustawiłyby politykę pieniężną na innych niewłaściwych torach.

Europejski Bank Centralny (EBC) jest tak samo winny powstawania baniek na rynku nieruchomości na początku tego wieku jak Fed. EBC był jednak z prawnego punktu widzenia zorganizowany zdecydowanie bardziej konserwatywnie niż Rezerwa Federalna. Niemcy zaakceptowali ideę euro jako cenę zjednoczenia z Niemcami Wschodnimi, lecz zażyczyli sobie, aby struktura banku centralnego właściwie przypominała większą kopię Bundesbanku[1]. Wyłącznym celem EBC była stabilność cenowa, a jej wprowadzenie jasno zakazało finansowania długu publicznego. Główną siedzibą Europejskiego Banku Centralnego jest Frankfurt, w celu podkreślenia, że jest to bank w stylu niemieckim (tzn. charakteryzujący się twardym pieniądzem).

Ale nawet posiadając tak konserwatywną strukturę, EBC popełnia właściwie te same błędy jak Rezerwa Federalna.

Pierwszym problemem polityki pieniężnej EBC jest to, że definiuje stabilność cenową jako stały wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych (CPI). Oryginalna ilościowa teoria pieniądza wiązała pieniądz z ceną transakcji, a nie tylko z produktem krajowym brutto (PKB). Gdy inflację definiuje się jako CPI, zamiast jako cenę wszystkiego, co można kupić za pieniądze (łącznie z cenami aktywów), polityka pieniężna skupia się na zdrowej grupce drzew, podczas gdy reszta lasu jest chora. Poza tym, jeżeli średnie ceny będą się obniżać, zerowa inflacja może faktycznie odzwierciedlać zbyt agresywną politykę pieniężną.

Drugi problem stanowi sposób organizacji polityki pieniężnej EBC. Jest to maszyna tworząca bańki. EBC zapewnia płynność zabezpieczenia — im wyższa jakość zabezpieczenia, tym większa płynność. Banki europejskie szybko zdały sobie sprawę, że najlepszym zabezpieczeniem są obligacje rządowe państw strefy euro, ponieważ wszystkie otrzymały od agencji ratingowych ocenę AAA. Założenie oczywiście jest takie, że rząd nigdy nie bankrutuje.

Ze względu na duże zapotrzebowanie na obligacje rządowe, stopy procentowe w całej strefie euro szybko spadły do poziomu, którego doświadczyły tylko Niemcy przed wprowadzeniem euro. Zmniejszenie kosztów zaciągania kredytów spowodowało zachętę dla takich krajów jak Grecja czy Włochy, do zaciągania pożyczek na poczet wydatków publicznych (zwłaszcza podwyżek płac pracowników sektora publicznego) przeznaczonych dla uzyskania głosów wyborców. Rząd wyemitował zbyt wiele obligacji, co doprowadziło do nadmiernej płynności i kredytów, a w rezultacie do ogromnej bańki na rynku nieruchomości i błędnych inwestycji w latach 1999-2007 w całej strefie euro. Gdyby struktura polityki pieniężnej była inna, Grecja, Hiszpania i Włochy nigdy nie popadłyby w tak wielkie długi. Bańkę obligacji rządowych można bezpośrednio przypisać strukturze EBC gwarantującej płynność. Trudno uwierzyć, że ten system cały czas istnieje, a EBC wydaje się zupełnie nie zadawać sobie sprawy z tego, do czego doprowadził i co nadal powoduje. Banki europejskie są obecnie po uszy pogrążone w długu publicznym, ale EBC wydaje się nieświadomy swej roli w tej wielkiej farsie.

Ostatnio EBC wprowadził ujemne stopy depozytów i zastanawia się nad jakąś formą luzowania ilościowego w polityce pieniężnej. Zdecydowanie mądrzej byłoby uniemożliwić wykorzystywanie obligacji rządowych jako zabezpieczenia dla tanich kredytów EBC, wprowadzając jasne i natychmiastowe ograniczenia (łącznie z całkowitym jej zniesieniem) możliwości tworzenia pieniędzy, pożyczania i opodatkowania zarówno poprzez podatki bezpośrednie, czy pożyczanie pieniędzy przez państwo, jak i przez system rezerwy cząstkowejbanków prywatnych lub działania banku centralnego.

 

[1] Niektóre idee zaczerpnięto ze wspaniałej książki dr. Philippa Bagusa Tragedia Euro.

Jedna odpowiedź na „Hollenbeck: Dlaczego nieśmiałe reformy banków centralnych nie zadziałają”

  • Dlaczego nieśmiałe reformy banków centralnych nie zadziałają?
    Dlatego, że: „Aria na strunie G Bacha nie może zostać zagrana na karabinie, nawet jeśli przyczepimy do niego struny.”
    A kto to powiedział i w jakim kontekście, to zobaczcie sobie sami.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Cytat:
  • Ekonomia rynkowa nie potrzebuje obrońców i propagandzistów. Można do niej zastosować słowa epitafium Sir Christophera Wrema, znajdujące się w londyńskiej katedrze: Si monumentum requiris, circumspice (Jeśli szukasz jej pomnika, rozejrzyj się). Ludwig von Mises
Mecenasi
Wspieraj Nas>>
W maju wsparli nas:
Pan Neil Abragimowicz
Pan Dominik Aromiński
Pan Marcin Bałazy
Pan Adam Banys
Pan Bartosz Baranowski
Pan Marek Barciński
Pan Bartosz Bartoszko
Pan Michał Basiński
Pan Kamil Becmer
Pan Konrad Berkowicz
Pan Marek Bernaciak
Pan Wojciech Bielecki
Pan Bartosz Biernacki
Pan Sebastian Bigos
Pan Artur Tadeusz Birczyński
Pan Karol Bisewski
Pan Arkadiusz Bodura
Pan Tomasz Boguszewski
Pan Rafał Boniecki
Pan Tomasz Borkowski
Pani Dominika Buczek
Pan Arkadiusz Bykowski
Pan Marceli Chałubiński
Pan Robert Ciborowski
Pan Artur Czerwiński
Pan Marcin Dabkus
Pan Wojciech Dąbek
Pan Kamil Deleżuch
Pan Marcin Dengus
Pan Michał Dębowski
Pan Tomasz Dorau
Pan Stanisław Duda
Pan Tomasz Dworowy
Pan Gniewomir Dziadek
Pan Dariusz Dziadkowski
Pan Eugeniusz Flibrant
Pan Jarosław Garbowski
Pan Grzegorz Gawinowski
Pan Marek Gazda
Pan Łukasz Gąsowski
Pan Hubert Gebler
Pan Marcin Głombica
Pan Marcin Gmaj
Pan Adrian Gołosz
Pan Wiktor Gonczaronek
Pan Maciej Gorzelak
Pan Daniel Góra
Pan Karol Grodzicki
Pan Stanisław Gruszka
Pan Jarosław Grycz
Pan Mariusz Grzebielucha
Pan Kamil Grzebyta
Pan Adrian Grzemski
Pan Maciej Grzymkowski
Pan Karol Handzel
Pan Jacek Hecht
Pan Andrzej Heydel
Pan Patryk Hołub
Pan Tomasz Hrycyna
Pan Stanisław Hyrnik
Państwo Paulina i Przemysław Hys
Pan Robert Iwaszkiewicz
Pan Marcin Jaczewski
Pan Bartosz Jakusz
Pan Mirosław Janisz
Pan Konrad Janiec
Pan Łukasz Jasiński
Pan Dominik Jaskulski
Pan Paweł Jegor
Pan Tomasz Jetka
Pan Bartosz Jezierski
Pan Wojciech Jodłowski
Pan Gustaw Jokiel
Pan Dominik Jureczko
Pan Paweł Jurewicz
Pan Dariusz Kabarciński
Pan Krzysztof Karp
Pan Paweł Kasprowicz
Pan Michał Kawa
Pan Piotr Kazimierski
Pan Rafał Kensy
Pan Michał Klich
Pan Tomasz Kłosiński
Pan Jan Kłosiński
Pan Jan Kochman
Pan Tadeusz Kominek
Pan Kamil Kopeć
Pan Jan Kosmala
Pan Tomasz Kowalczewski
Pan Rafał Kowalczyk
Pan Marcin Kowalewski
Pan Bartosz Kowalski
Pan Michał Kozar
Pan Antoni Kozielewski
Pan Andrzej Koźlik
Pan Daniel Marcin Krawieczyński
Pani Joanna Kruk
Pan Karol Krzysiak
Państwo Agnieszka i Łukasz Krzymowscy
Pan Mateusz Kućka
Pan Wojciech Kukla
Pan Tomasz Kułaga
Pan Marcin Kurzeja
Pan Mateusz Kuska
Pan Witold Kwaśnicki
Pan Stanisław Kwiatkowski
Pan Szymon Loduchowski
Pan Maciej Lorenc
Pan Paweł Łagowski
Pan Adrian Łazarski
Pan Adrian Łukasik
Pan Mateusz Łukomski
Pan Jerzy Machowski
Pan Paweł Majdan
Pan Gracjan A. Majewski
Pan Tadeusz Malinowski
Pan Tomasz Malinowski
Pan Mateusz Małż
Pan Maciej Matwiejczuk
Pan Adam Mazik
Pan Miłosz Mazurkiewicz
Pan Dawid Megger
Pan Miłosz Mirowski
Pan Paweł Młynarek
Państwo Magdalena i Marcin Moroniowie
Pan Igor Mróz
Pan Piotr Musielak
Pan Maksym Mydłowski
Pan Błażej Naczyński
Pan Tomasz Netczuk
Pan Łukasz Niedziałek
Pan Konrad Niemotko
Pan Dawid Nowak
Pan Paweł Nowak
Pan Filip Nowicki
Pan Marek Oleszko
Pani Karolina Olszańska
Pan Rafał Opryszczko
Pan Zbigniew Ostrowski
Pan Adam Pajęcki
Pani Maria Papis
Pan Wojciech Peisert
Pan Łukasz Piątkowski
Pan Iwo Pietrala
Pan Mateusz Pigłowski
Pan Mikołaj Pisarski
Pani Agnieszka Płonka
Pan Rafał Podgórski
Pan Bartłomiej Podolski
Pan Alfred Podstolski
Pan Paweł Pokrywka
Pan Tomasz Polkowski
Pan Andrzej Pondarzewski
Pan Maciej Przepiórka
Pan Artur Puszkarczuk
Pan Michał Puszkarczuk
Pan Dominik Pytlewski
Pan Michał Rałowski
Pan Jacek Rusiecki
Pan Karol Rzepiela
Pan Jakub Sabała
Pan Michał Sałaban
Pan Mateusz Sawicki
Pan Maciej Seremek
Pan Paweł Sierzupowski
Pan Wojciech Siłko
Pan Jarosław Skoczylas
Pan Adam Skrodzki
Pan Michał Sobczak
Pan Radosław Sobieś
Pan Piotr Sowiński
Pan Maksymilian Spik
Pan Rafał Staniec
Pan Jan Stasiczak
Pan Piotr Szewc
Pan Władysław Szewc
Pan Łukasz Szostak
Pan Michał Szymanek
Pan Maciej Szymański
Pan Adam Ślązak
Pan Marek Świerk
Pan Jan Maria Talar
Pan Tomasz Trocki
Pan Krzysztof Turowski
Pan Jan Tyszkiewicz
Pani Anna Wajs
Pan Adam Wasielewski
Pan Osman Waroński
Pan Piotr Warzecha
Pan Aleksander Adam Wegner
Pan Marek Wiatroszak
Pan Karol Więckowski
Pan Jacek Wilk
Pan Jakub Wołoszyn
Pan Jacek Wołpiuk
Pan Michał Woźnikiewicz
Pan Paweł Wójtowicz
Pan Piotr Wrotny
Pan Tomasz Wyszogrodzki
Pan Karol Wyszyński
Pani Mariola Zabielska-Romaszewska
Pan Karol Zdybel
Pan Jakub Zelek
Pan Marek Zemsta
Pan Andrzej Zientek
Pan Dawid Zięba
Pan Aleksander Żarnowski
Pracownik Santander Bank
Łącznie otrzymaliśmy 29 345,82 zł . Dziękujemy wszystkim Darczyńcom!
Znajdź się na liście>>
Lista mecenasów>>